Kaninang umaga, sa may tapat ng Torre Lorenzo sa Taft, isang lalaki ang lumapit at nagtanong. Kung alam ko daw ba ang papuntang St. Scho. He said he was supposed to pick up her sister pero nahuli daw siya kasi nga naman one-way street yung part na yun ng Vito Cruz.  Nagpaliwanag agad siya na hindi siya masamang tao at kailangan na kailangan lang daw kasi kaya siya nag”pakapal na lang ng mukha”.  He needs to borrow my cellphone, makiki-insert ng SIM. 
 

Todo explain siya na di siya masamang tao [that he works, he has money, he has cellphone (yung may camera daw), may car siya, blah blah blah]. Sabi niya para daw safe for me, sa police station na lang, which is across the street.  Sumama naman akong tumawid. Nakita ko na PULIS sign, bigla siyang huminto. He has to go inside alone daw. Bigla akong naguluhan. I insisted pumasok kami sa Jollibee, dun kami mag-usap. 

Inside Jollibee, sabi niya, since nahuli siyang mag-isa, di daw dapat ako magpakita sa pulis. But he needs to use my cellphone so that the police can talk to his sister (or mom?).  Then he started saying, “iiwan ko sayo itong bracelet ko, 18K eto…” Sabi ko agad, “hindi, hindi, ayoko ng ganyan”. Sabi niya, di naman niya daw akong pinipilit na tulungan siya, kung willing lang daw ako. Naisip ko kung ganung sistema ang gusto niya, ayoko na. Di na lang.

Umalis na siya. At nag LRT na ko.

Whew.

Nangkwinento ko to sa kapatid ko, sabi niya, kung nahuli siya bat pinayagan pa sya ng pulis na umalis dun sa outpost.  Oo nga no…

Besides, bakit naman bawal na may kasama sa outpost, I’m sure maeexplain naman sa pulis na makikigamit lang siya ng cellphone. Besides, I’m quite certain may cellphone kahit isa man lang sa outpost, bakit di na lang siya naki-insert dun?

Eto feeling ko:

1.      Nung sinabi ko sa kanya na naging biktima na din kasi ako ng holduppan, feeling ko, slightly naawa na din siya sa kin.

2.      Nang pinakita ko na ang 3310 na cellphone ko habang nasa Jollibee kami, di na siya masyadong naging interisado.

Hay, buti na lang eto ang cellphone ko. Naisip ko agad yung friend ko na binili ang kanyang cellphone worth P60T. Hay, basta ako, basta nakakatawag at nakakatext, cellphone pa din yan! :p

Kung bakit gusto ko sana makatulong kanina: Kagabi lang, pauwi na, naglalakad ako sa may Century Park, a Korean guy approached me.

KG:       Ayala?

Ako:     You want to go to Ayala? Ayala, Makati?

KG:       Yes. In Makati.  Do jeepneys go there?

Ako:     Yes. You have to ride the jeepney that says “Buendia”. Then, ride a bus or FX that says AYALA.

When he seemed okay na, umalis agad ako. Mag-aalas otso na din kasi yun. Tapos naisip ko while walking away, it would be safer for him if he’d take the taxi instead kasi di niya pa alam kung saan ang Buendia, saan siya bababa to transfer rides. Pero nanguna ang takot, di na ko bumalik para i-suggest sa kanya. I really hope he finds his way to his destination.

Kaya nga, gusto ko sanang bumawi kaninang umaga.

Oh well.